ಯಾಕಿ ಮೌನದ ಮುನಿಸು !

ಯಾಕೀ ಮೌನದ

 ಮುನಿಸು??

ಮಾತ ಅಳೆದು
ಅಳೆದು ,

ಸುರಿದು 

ನಾ ಬರಿದು 

ಬರಿದು .., 

ಎಂತ ದಾವು 

ನಿನ್ನದು ??

ಯಾಕಿ ಮೌನದ
ಮುನಿಸು ..

ಸುತ್ತ ನೋಡಿ
ಸದ್ದ ಮಾಡಿ
ಒಮ್ಮೆ ಗುನುಗ
ಬಾರದೆ ..

ಜಿನುಗೋ
ಪ್ರಾಣ ಒಮ್ಮೆ
ಜಿಗಿಸಿ ಮನವ
ತೊಯ್ಯಬಾರದೆ ??

ಯಾಕಿ ಮೌನದ
ಮುನಿಸು ..,

ಕಣ್ಣು ಕರಗಿ
ನೆಲವು ಜರುಗಿ
ಸಣ್ಣ ತೊರೆಯೆ
ಹರಿದಿದೆ ..,
ಒಮ್ಮೆ ಈಜ ಬರದೆ ..,
ಭವದ ಎಲ್ಲ
ಭಯವ ಮರೆತು
ಒಮ್ಮೆ ಮೀಯಬಾರದೆ ..,

ಭಾವ ತಾಕಿ
ಮನಸು ಜೀಕಿ
ನಿನ್ನದು ನಲಿವುದೇ ..!

ಮುನಿಸ ಮರೆತು
ಮೌನ ತೊರೆದು
ಒಮ್ಮೆ ಗುನುಗಬಾರದೆ ..,
ಒಮ್ಮೆ ಮರಳಬಾರದೇ ..,


ಯಾಕಿ ಮೌನದ ಮುನಿಸು ,
ಯಾಕಿ ಮೌನದ ಮುನಿಸು,

ಅಮ್ಮ...

ಅಮ್ಮ ನಿನ್ನ ಹಣೆಯ ಅಂಚ ನೆರಿಗೆಗಳು ,
 ನೆತ್ತಿಯ  ನಡುವಿನ ಬಿಳಿಯ ಕೂದಲು .,
ನನ್ನ ಏಕಾಂತಗಳ ಬೆದರಿಸುತ್ತವೆ ..
ಮತ್ತೆಲೋ ತಾಯ್ತನ ಹೊಸದಾಗಿ ಅರಳುವುದ ಕಂಡು ,
ನಿನ್ನೆಡೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಏಕಾಂತಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ ..,

ಮತ್ತೆ ಬರೆದೆ ..

ಬರದೆ ಬತ್ತದ 

ಬರೆವಣಿಗೆಯ ಸುತ್ತ ,

ಇಂಗಿ ನುಂಗಿದ 

ಕಂಬನಿಯ ಹುತ್ತ ,

ಮಳೆಗೆ ಜರುಗಿ ,ಮರಳಿ ಕರಗಿ

ಸುರುಳಿ ಸುರುಳಿ 

ಸುತ್ತ ಸತ್ತು ಒರಗಿದೆ , 

ಸತ್ತ ಕನಸ ಪಕ್ಕ ಸರಿಸಿ ,

ಕಾಗಾದದೆಯಲ್ಲಿ  ಇಂಕ ಚೆಲ್ಲಿ,

ಮತ್ತೆ ಬರೆದೆ ,

ಮತ್ತು ಬರೆದೆ ,

 ಬರೆದ ಕರೆಯಲ್ಲಿ 

ಕರೆಯ ಮೊರೆಯಲ್ಲಿ 

ಕಾಲ ಜರುಗಿ,ನೆನಪು ಕರಗಿ 

ಮರಳಿ ಮರಳಿ 

ಹುತ್ತ ಕೆರಳಿದೆ !!

 

ಪ್ರಯತ್ನ

ಒಂದು ನೀಳ ಬಿಡುವಿನ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಬರೆಯುವ ಹವ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಜೀವ !!

ಜೀವ,  ಜೀವನ ಪ್ರೀತಿ ಎರಡು ಕೂಡ ಕಣ್ಣ ಮಿಟುಕಿನಂತೆ ಬಂದು ಹೋಗುವ  ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥಿತಿ , ಒಮ್ಮೆ ಬರವಣಿಗೆ ಮನಸಿಗೆ ಮುದ ನೀಡುವ ಪರಿಯ ಅನುಭವ , ಅದರ ಮೆಲುಕು , ಆತ್ಮ ಸಾರ್ಥಕ್ಯದ ತುದಿ ತಲುಪಿಸಿದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇರದ ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ನಿಂತಲ್ಲೇ ಅದುಮಿ ಛೇದಿಸುತ್ತದೆ  , ಆದರು ಬರೆಯುವುದರಲ್ಲಿ ಅಲೌಕಿಕ ಆನಂದವಿದೆ , ಜೀವದ  ಒಳಗೆ ಕೂತ ದೈವ ಹೊಂಕರಿಸಿ ವಿಜ್ರಮ್ಬಿಸುತ್ತಾನೆ .

ಮನುಜ ಕುಲಕ್ಕೆ ಇರುವ ಅಮರನಾಗುವ  , ಅನಂತನಾಗುವ ತ್ರಷೆಗೆ ಸಾಹಿತ್ಯ,  ಕಲೆ ಇವು ಸುಲಭಕ್ಕೆ ಸಿಗುವ ಮಾರ್ಗಗಳು  . ಇರಲಿ ನಮ್ಮದು  ಒಂದು ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಸ್ವಾರ್ಥದ ನಂಟು ಅಂಟಿಬಿಡಲಿ !!!

         

       

ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತು ಸದಾ ಕೂಡ ಕಣ್ಣ ಮುಚ್ಚಿ ಇರದ , ಬಾರದ ದೈವಕ್ಕೆ ಅಭಿನಂದನೆಅರ್ಪಿಸಿ ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುತ್ತಿದೆ  , ದೈವ ಹೊರತು ಮತ್ತೆಲ್ಲ ಪಾತ್ರಗಳು  , ಇದ್ದವರು , ಇರುವವುರು ಎಲ್ಲರು . 

ಇರದವರು ಮತ್ತೆ ಬಂದಂತೆ ,  ಇರುವವರು ದೂರವಾದಂತೆ ಕನಸುಗಳು . ದಿನ ಮುಂಜಾನೆ ಕನಸುಗಳ ಮೆಲಕು ಹಾಕಿ ದುಃಖದಲಿ ನೀರಾಗುತ್ತಿದೆ , ಒಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ಕನಸಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಸಂಪೂರ್ಣ ಚಿತ್ರ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಗೆ ಉಳಿಯಿತು ಎಲ್ಲ ಪಾತ್ರಗಳು ಯಾವುದೋ  ಜೈಲನಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಯದಂತೆ  ,ನಾನು ಆ ಸೆರೆಮನೆಯ ಬಾಗಿಲ ಹೊರಗೆ ನಿಂತು ಅವರೊಡನೆ ಸದಾ ಬೇಡುವ ಪರಿ ,ಆ ಪಾತ್ರಗಳು ಬಂಧ ಮುಕ್ತಿಯಗಿಸುವಂತೆ ಕಾಡುವ ಪರಿ ... ಆ ದಿನ ಕನಸ ,  ಭಾವಗಳಲ್ಲಿ ಸೆರೆಮನೆಯ ಬಾಗಿಲ ತೆರೆದು   ನೀಳವಾಗಿ ಅಭ್ಯಸಿಸಿದೆ  .., ಈ  ನಡುವೆ ಕನಸು ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ !

ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ  ಕೂತು ದೈವ  ಅಭ್ಯಸಿಸುತ್ತೇನೆ  ಕತ್ತಲ ಹೊರತು ಮತ್ತೇನು ನೆನಪಿರದು ಮುಂಜಾವಿಗೆ, ಅಳುವಿಲ್ಲ ಸರಿ , ಆಸೆಯು ಕೂಡ :( 

 

ಕಪ್ಪು,!!!

ಇಡಿ ರಾತ್ರಿ ಕಪ್ಪು ಸೋಸುತ್ತಿರುವೆ ..
ಕಣ್ಣ ಮುಚ್ಚಿ ಬಂಧಿ ಮಾಡಿದ ಕಪ್ಪು,
ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗಿ ನಂದಿ ಹೋದ ಕಪ್ಪು,
ದೀಪವಾರಿಸಿ ಉದ್ಬವಿಸಿದ ಕಪ್ಪು,
ಎದೆಯ ಉರಿಸಿ ಉಳಿದ ಕಪ್ಪು,

ಹಲವು ಕಪ್ಪಲ್ಲಿ 
ಕೆಲವು ನನ್ನವು !
ಉಳಿದ ಕಪ್ಪು
ಒಲವು ನಿನ್ನವು ,
ಸೋಸಿ ಜರಡಿ ಮಾಡಿ ಉಳಿದ ಕೆಲವು ,ವಿದಿಯ
ಕಡೆಯವು ...
ದೈವ ಹಡೆದವ್ವು ..,
ಇಡಿ ರಾತ್ರಿ ಕಪ್ಪು ಸೋಸುತ್ತಿರುವೆ...!! 

ಅಂಬಿಗ ತನ್ನ ಹುಟ್ಟು ಮರೆತಿಹ ....

ಯಾವ ಪಯಣದ ಅ೦ಬಿಗ ನೀ
ಯಾವ ನಕ್ಷೆಗೆ ಒಡೆಯನೂ ?
ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಕ್ಕೆಲ್ಲ ಹೆಸರು ಬರೆದರೆ 
ಇಹವ ಆಳುವ ಅರಸನೋ...?
ಪೂರ್ವ ಪಶ್ಚಿಮ 
ದಿಕ್ಕು ಹಲವು 
ಎತ್ತ ನಡೆದರೂ ಮಂಪರು ..
ಈಗೆ ನಡೆದು ,
ಹಾಗೆ ನಡೆದು,
ದಣಿದು ತಣಿಯಲು ಮೈಲಿಗಲ್ಲು ...
ನಿಂತ ಜಾಗದಿ ನೆಲವು
ಜರುಗಲು ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದೆ
ಪಯಣವು ..?!!
ಉಸಿರ ದೀವಿಗೆ ಉರಿದು ಉರಿದು
ನಿತ್ಯ ಚಾರಣ ಜಾಥವು ...?

ದಾರಿ ತುಳಿದು ,
ದಾರಿ ಸುಲಿದು ,
ಕಾಲ ಸವೆಸಿ ನೋಡಲು ..,
ದಾರಿ ಮರೆತಿದೆ ,
ಊರು ದೊರಕದೆ
ನಕ್ಷೆ ಅರಿದು ಅಳಿಸಿದೆ ..,

ಉಸಿರ ದೀವಿಗೆ ಗಾಳಿಗಾಡಿದೆ,,.
ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣಗೆ ನಡುಕವು ,...
ಅಂಬಿಗ ತನ್ನ ಹುಟ್ಟು
ಮರೆತಿಹ ಮತ್ತೆ
ಇಲ್ಲಿ ಶೈಥಿಲ್ಯವು !!!!!

ಈಗೊಂದು ಕನಸು !!!

ಕಾಲಿಗೆ  ಮುಳ್ಳು ಚುಚ್ಚಿದಂತೆ ,  ಇಕ್ಕಳಕ್ಕೆ ಸಿಗಿಸಿ ಎಳೆದು ತೆಗೆದೇ , ರಕ್ತ ಬಾರದು .  ಚುಚ್ಚಿದಂತೆ  ಚೂಪಾದ ನೋವು, ಮತ್ತೆ

ಬೆಳಕಿಗೆ ಕಾಲು  ತೋರಿ ಮುಳ್ಳು  ಹುಡುಕಿದೆ , ಹುಡುಕುತ್ತ , ಹುಡುಕುತ್ತ ಮೇಲೆ ಏರಿ ಎದೆಯ ತಲುಪಿದೆ ... ನೋವು ನಿಲ್ಲದು .. 

ಎದೆಯ ತಲುಪಿದಂತೆ  ಗೊಂದಲ ,  ಬರಿ ಕವಲುಗಳೇ ತುಂಬಿದ ವ್ರತ್ತ !!

ಎಂತದ್ದೋ  ಸದ್ದು ಎಚರಿಸಿದಂತೆ ,  ಭಯಕ್ಕೆ  ಬಿದ್ದೆ , ಯಾವುದೋ ಒಂದು ದಾರಿ ಇಡಿದು ನಡೆಯಾರಮ್ಬಿಸಿದೆ .. 

ಒಂದೇ  ಸಮನೆ ಏರುತ್ತ ಸಾಗಿ ಏದುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತ ಬಸವಳಿದೆ , ನಂತರ  ಮುಳ್ಳಿನದು ನೋವು ನೆನಪಾಯಿತು .. ಆದರೆ ಈಗ ಸಂಕಟ  ಉಸಿರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬಂತು ನಿಂತಿತ್ತು , ಎದೆಯ ಮುಳ್ಳು ಮೊಂಡಾಗಿ ನೋವ  ನೀಡದು .. 

ಅಯ್ಯೊ !! ಮುಳ್ಳ  ಎದರಿಸಿ ಓಡ ನಿಂತು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿ ಎತ್ತ ಸಿಲುಕಿದೆ , ಯೋಚಿಸಿ ನಿಂತೇ .. ಈಗ ಬೆಳಕು ಕಾಣದು , ಭೀತಿ 

ನೆತ್ತಿ ಏರಿದಂತೆ , ಮತ್ತದೇ ಸದ್ಧು .. ಇಷ್ಟು ದೂರ ನಡೆವಾಗ ಯಾರೋ ಜೊತೆ ಇದ್ದದು ಈಗ ಒಂಟಿಯಾದಂತೆ , ಸಣ್ಣಗೆ ನಡುಕ ! 

 ಯಾರು !   ಯಾರು ಕಳೆದು ಹೋದದ್ದು ??   ನಾನೇ ಕೇಳಿ ಕೇಳಿ ದಣಿದೆ ..

 ಕತ್ತಲಿಗೆ ಕಣ್ಣು ಕಟ್ಟಿದಂತೆ , ನಿಶಬ್ದ ಶುರುವಾಯಿತು .. 

ದಿಕ್ಕು , ದೆಸೆ ಏನು ಕಾಣದು ಕಾಲುಗಳ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಮಾಪನ ಕಷ್ಟ ಸಾದ್ಯ .. 

ಬೆಳಕ್ಕಿದರಷ್ಟೇ  ಅಳತೆ,  ಕತ್ತಲಿಗಾವ ದಿಕ್ಕು ??ಯಾವ  ದಾರಿ ??  ಬೆಳಕು ನೀಡುವ ದ್ವಂದ್ವಗಳು ಇದಾವುದೋ ಶಾಶ್ವತ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋಗಿವೆ .. ಕತ್ತಲಿಗೆ ಎಲ್ಲ  ಸಮನಾಗಿಸುವ ಕಲೆ ಹೇಗೆ  ಸಿದ್ದಿಸಿತೊ ?? ಎಲ್ಲವು , ಎಲ್ಲರು ಕಪ್ಪು .. 

ಹೀಗೆ ಉಸಿರ ಸದ್ದು ಮಾತ್ರ ಕೇಳುವ  ದಾರಿಯಲ್ಲಿ (ಮತ್ತಾವ  ಮೈಲಿಗಲ್ಲು  ಕಾಣದಿಲ್ಲಿ !!) ನಡೆದು , ನಡೆದ ದಣಿವ ಊಹಿಸಲು 

ಆಗದ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಕಣ್ಣ ರೆಪ್ಪೆಯು ಮುಚಿದೆಯೊ , ತೆರೆದಿದೆಯೋ ಎಂದು ಅರಿಯಲಾಗದೆ ನಡೆವಾಗ , ಹಿಂದೆ ಯಾರೋ ಕಂಡಂತಾಗಿ  ದಿಕ್ಕು ಬದಲಿಸಿ ನೋಡಲು ಕಳೆದ ಸಂಗಾತಿ ಸಿಕ್ಕಂತಿತು .. 

ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬೆಳಕು ಹರಿದು ದಾರಿ ಸಣ್ಣಗೆ ತನ್ನ ಮುದ್ರೆಯನ್ನು ಸಣ್ಣಗೆ ಭೂಮಿಗೆ ತಲುಪಿಸಿತ್ತು , ನನ್ನ ಸಂಗಾತಿ, ನನ್ನ ನೆರೆಳು  !!   

ಜೀವಕಂಟಿ ಬರಲು  , ಒಂಟಿನಕ್ಕೆ ಸಾಂತ್ವಾನ ಮನದ ಒಳಗಿನ ದೊರೆಗೆ ಸಾದ್ಯ ಎನಿಸಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ..!!!